Czy można opowiedzieć o miejscu, którego już nie ma – tak, by znów zaczęło istnieć?
Spotkanie z Kamilem Iwanickim pokazało, że Śląsk nie znika, lecz zmienia formę. Przechodzi z map do pamięci, z architektury do opowieści, z krajobrazu do języka. Rozmowa wokół książki „Śląsk, którego nie ma” stała się czymś więcej niż literacką refleksją nad przeszłością. Była próbą uchwycenia tego, co wciąż można ocalić — zarówno w wymiarze materialnym, jak i niematerialnym.
Wspólnie zastanawialiśmy się nad tym, co warto zachować, a czemu pozwolić odejść. Pojawiły się pytania o sposób opowiadania o regionie młodemu pokoleniu — czy mówić „o Śląsku”, czy raczej mówić „ze Śląska”. Dyskusja dotyczyła także tożsamości: tego, co w nas pozostaje śląskie, nawet jeśli nie zawsze potrafimy to nazwać.
Rozmowa dotykała osobistych doświadczeń i emocji związanych z regionem — tego, co fascynuje, co budzi sprzeciw, a co pozostaje „pod skórą”. Nie zabrakło refleksji nad tworzeniem „po śląsku” — rozumianym nie tylko jako język, ale również jako sposób wrażliwości i patrzenia na świat. Uczestnicy przywoływali także filmowe obrazy Śląska — zarówno te istniejące, jak i te, które dopiero mogłyby powstać, bo region wciąż skrywa więcej historii niż zostało opowiedzianych.
Spotkanie poprowadziła Barbara Kilian-Łupina, nadając rozmowie rytm, w którym znalazło się miejsce zarówno na refleksję, jak i na momenty zaskoczenia.
Wieczór poprzedził spacer po Zandce — nieformalny prolog, który pozwolił uczestnikom wejść w temat od strony miejsca, nie książki. Miejsca realnego, ale też takiego, które istnieje już tylko w opowieściach.
Inauguracja cyklu „Obecność słowa na Śląsku” okazała się nie tyle początkiem, co otwarciem — na pytania, które pozostają z nami na dłużej niż jedno spotkanie. Być może Śląsk, którego nie ma, to właśnie ten, o którym dopiero zaczynamy mówić.
Dziękujemy Centrum Usług Społecznych w Zabrzu za udostępnienie przestrzeni i współpracę.
Spotkanie zrealizowane w ramach projektu „Obecność słowa na Śląsku” dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
